I paid for affection no the house of correction!

by JOHNNY CASINO´S EASY ACTION

/
  • Includes unlimited streaming via the free Bandcamp app, plus high-quality download in MP3, FLAC and more.

     €10 EUR  or more

     

1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.
11.
03:22
12.

about

Johnny Casino’s Easy Action

I Paid For Affection, Not The House Of Correction
Guy Peters - 30 juni 2006
Johnny Casino en zijn maten hebben het niet zo begrepen op moeilijkdoenerij. Ze zagen Rock Around The Clock en Hail! Hail! Rock ’n’ Roll, en als ze er één boodschap van onthouden hebben, dan is het wel "let the good times roll". Relevantie voor het hedendaagse rocklandschap: nada. Maar ze hebben zich verdomme wel geamuseerd.

Voor dit Amerikaans-Australische vijftal begon het eenvoudigweg met de riffs van Chuck Berry en de hysterische capriolen van Little Richard. Het evolueerde verder naar de vetkuiven van de late jaren vijftig en de naïeve maar enthousiaste garagerockers van de jaren zestig ("Fifteen million fingers learnin’ how to play", weet u wel), dan de vuige gootrock van The Faces en The Stones, de bluesy variant daarop van Dr. Feelgood, ook de Australische revivalpunk van de late jaren zeventig en daarna talloze generaties decibelwrekers die de stress van de werkweek op vrijdag- en zaterdagavond eruit ramden met hulp van vrienden, testosteron en het vloeibare goud.

Afgaande op de foto’s ligt de gemiddelde leeftijd van de bandleden tegen de veertig, wat ervoor zorgt dat een overschot aan ambitie in de kiem wordt gesmoord: Casino & Co. doen niet aan grote plannen. "No nonsense" is het motto en muziek als instrument om de mentale toestand te vertalen kan verdommen. Het gaat uiteindelijk om de fijne dingen des levens: vrouwen, fuiven, rocken, en dan opnieuw van voor af aan. Als er dan eens een einde komt aan de opwaartse curve, dan is dat te wijten aan die ellendige wijven en klotekaters. Dat is dan weer meteen een goeie reden om die gitaar opnieuw in te pluggen.

I Paid For Affection, Not The House Of Correction draait dan ook volledig om jongensachtig kabaal, zweterig gebral, schouderklopjes en party like there’s no tomorrow. Het vertaalt zich in klassieke, door kerosine aangedreven rock-’n-roll: stoere riffs, soleren, bonken en crashende cymbalen, met nu en dan een piano/Hammond als versiering. Er zijn ook meerdere zangers: Brother Grahame Deluxe is de soul shouter van dienst, en brulboei The Cosmic Commander, een ex-worstelaar die zou overleven op een dieet van motorolie en woestijnzand, weet z’n performance af en toe nog te combineren met het manipuleren van een theremin.

Hoe hun album onthaald wordt, hangt volledig af van wat je als luisteraar verwacht. Denk je aan experiment, verfijning, stof tot nadenken of een catharsis, dan zal het allemaal simpel en boertig zijn, voorspelbaar en monotoon. Als je te vinden bent voor een ouwerwetse lap lawaai, dan is het allemaal heerlijk simpel en boertig en voorspelbaar, want je weet tenminste waar je je aan kan verwachten. Monotoon? Zie: Ramones. Opwarmer "Jack Of Diamonds" mag dan traag en broeierig zijn, daarna is het: helmpje op, alle overbodige ballast overboord en rocken maar.

De uitgelaten rock-’n’-soul in de traditie van The J. Geils Band en Mitch Ryder ("Stop And Think It Over" en "Gotta Get Back") wordt afgewisseld met "The Accidental Groupie", dat aanschurkt tegen de melodieuze hardrock van The Hellacopters en met "The Shape I’m In" , waar een The Band-klassieker omgevormd wordt tot een jolige stomper. "The Last Rain To Wissahicken" is een geweldig tribuut aan Dr. Feelgood (mét Wilko Johnson en Lee Brilleaux), en "Treatin’ Me Kind" sluit aan bij de Aussie punk van Radio Birdman en de Celibate Rifles.

Net als bij het debuut We’ve Forgotten More Than You’ll Ever Know hangt allemaal wat af van wat je voorkeur is, maar wie een potje pretentieloos, vanuit de heup afgevuurd kabaal nog kan smaken, zal bij dit kwintet zeker zijn gading vinden. Al zal het hen waarschijnlijk worst wezen, en gelijk hebben ze. I Paid For Affection, Not The House Of Correction: te consumeren met een sixpack binnen handbereik.

credits

released March 1, 2005

once again recorded in the Hostile city of Philadelphia

Johnny Casino - Guitars and Vocals
Thee Cosmic Commander - Vocals and percussion
Deluxe Brother Grahame - Vocals
Michael Evans - Bass Guitar
John Ilisco - Drums
Joe Deluca - Piano and Keyboards, Recording and Mixing

tags

license

all rights reserved

feeds

feeds for this album, this artist

about

JOHNNY CASINO Spain

Johnny Casino, anywhere, anytime. This man has one musical fault – he’s too fucking good !BEAT MAGAZINE

Classy, rocking and cinematic, with sweeping vision, individualism , big, bold and brassy sounds occasionally bitter and always engaging.BARMAN I94 BAR

Johnny Casino should be playing upper-middle-class booze orgies to loosen up and wreck soon to be career women !VILLAGE VOICE New York City
... more

contact / help

Contact JOHNNY CASINO

Streaming and
Download help

Shipping and returns

Track Name: Gotta get back
GOTTA GET BACK (John A Spittles/Grahame Spittles/Howard Saunders)
Track Name: The Accidental groupie
THE ACCIDENTAL GROUPIE (John Ilisco/Grahame Spittles/John A Spittles)
Track Name: Jumpin´in the night
JUMPIN´ IN THE NIGHT (John A Spittles / Howard Saunders)
Track Name: The last train to Wissahicken
THE LAST TRAIN TO WISSAHICKEN (John A Spittles/Howard Saunders/Grahame Spittles)
Track Name: I gotta woman
I GOTTA WOMAN (John A Spittles)